Contemplatief en sprankelend
Op het programma staan Veni, veni Emmanuel van Kodály, dat hij baseerde op de bekende middeleeuwse melodie, Ne timeas Maria van de renaissance-componist De Victoria, vol rust en verstilling, Ecce Virgo van Sweelinck en het stralende koraal Brich an, o schönes Morgenlicht uit het Weihnachtsoratorium van Bach. Daarnaast hoort u Lully, Lulla, prachtig getoonzet door Kenneth Leighton en Hymn to the Virginvan Benjamin Britten.
Carols en kerstliedjes
Photonen zingt daarnaast carols en kerstliedjes in verschillende talen, zoals onder meer Noël Nouvelet in een arrangement van de King’s Singers, Entre le boeuf et l’âne gris, Away in a Manger en het Zweedse Jul, jul, strålanda jul! Dirigent Jeroen Spitteler deelt ook zijn enthousiasme voor dansante, minder courante kerstliedjes graag met de luisteraar: “Ik houd ervan het publiek met kerstmuziek te verrassen. Het is zo’n aansprekend repertoire. En soms vind je de leukste pareltjes gewoon in onze eigen Nederlandse muzikale schatkamer…”
Tot slot nodigt Photonen het publiek van harte uit om een aantal traditionelere kerstliederen samen te zingen.
m.m.v. Koen Leenaers (orgel)
Onze dirigent Jeroen Spitteler is gevraagd voor een gastdirigentschap bij het Utrechtse vocaal ensemble Coqu. Gelukkig is Gulian van Nierop bereid gevonden het stokje als gastdirigent over te nemen. Onder zijn leiding zingen we in de Amsterdamse Dominicuskerk (nabij het Centraal Station) het a capella-programma Shadows of Paradise met contemplatieve, troostende maar ook opgewekte koorklanken uit Engeland en Scandinavië. De muziek dateert van eind 19de tot begin 21ste eeuw.
Eeuwigheid
De centrale compositie op het programma is het magnifieke Requiem van Herbert Howells uit 1932. In een impressionistische stijl reikt hij terug naar de polyfonie van de Engelse Renaissance en biedt ons prachtige, ruimtelijke harmonieën en fijn schurende dissonanten. De teksten komen uit de bijbel (o.a. Engelstalige psalmen) en de Latijnse requiemmis.
Hubert Parry bezingt op de tekst van een 17de eeuws gedicht van Henry Vaughan een intens verlangen naar vrede, in een gestolde pijn over zijn vrienden die in de eerste wereldoorlog omkwamen, terwijl John Tavener en James MacMillan ons aan het denken zetten met Song for Athene en Who shall separate us? die bekend werden door uitvaarten van het Engelse koningshuis. Daarnaast tonen Hjálmar Ragnarsson en Pärt Uusberg hoe men in IJsland en Estland met de dood omgaat.
Speels
Onze gastdirigent Gulian van Nierop vraagt zich af: hoe kun je zingen over de dood, als je niet ook over het leven zingt? Als tegenpool brengt Photonen ontwapenende, geestige kinderliedjes van Edvard Grieg en John Rutter, die aanstekelijk vrolijk swingen.
‘There are more things in heaven and earth, Horatio, than are dreamt of in your philosophy’ (Hamlet)
Hoeveel is er mogelijk tussen hemel en aarde?
Photonen brengt voorjaar 2024 onder leiding van dirigent Jeroen Spitteler een spannend a capella-programma. Visioenen, verlangens, ambitie en het streven naar vervoering en vervulling verruimen in Sur la terre… comme au ciel de horizon. In intrigerende koormuziek van eind 20ste – begin 21ste eeuw gaat de klassieke traditie een inspirerende symbiose aan met grensverleggende, soms transcendente ideeën.
In À cette heure du jour (1992) van Ton de Leeuw wil een Soemerische koninklijk schrijver zijn liefde voor een priesteres met een offer aan de goden bezegelen. Ton de Leeuw streefde in dit werk naar een evenwicht tussen westerse compositietechiek en oosterse filosofie.
Een ander geestverruimend stuk is het gelaagde Leonardo Dreams of His Flying Machine (2001) van Eric Whitacre. Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe het zou klinken als het genie Leonardo da Vinci in zijn droom door sirenen en de wind wordt uitgedaagd los te komen van de aarde?
Een heerlijk zoemende lofzang is Deo Gratias (1988) van de Est Urmas Sisask: hij werd gefascineerd door astronomie, en creëerde op basis van de banen van de planeten in het zonnestelsel een ‘planetaire schaal’ van vijf noten: C#, D, F#, G# en A.
Verder zingt Photonen Horizons (1995) van Peter Louis van Dijk. In dit onbevangen, ritmische epos heeft een inheems Zuid-Afrikaans volk een profetie over een godenvolk dat hen zal redden. De jonge Utrechtse componist Diederik van der Laag koestert in Ils dorment de doden met serene akkoorden op een tekst van een Franse ‘war poet’ uit 1917.
Daarnaast hoort u geliefde laatromantische koorwerken van de Franse componisten Poulenc en Saint-Säens, waaronder Bonjour tristesse, Calme des nuits, Les fleurs et les arbres, en prachtige muziek van Maurice Duruflé.
Pure schoonheid, natuur, gebed, dans en poëzie tillen ons op, troosten, en geven het leven kleur.